40 σοφές συμβουλές που κάθε γονέας πρέπει να δώσει στα παιδιά του!

Όσα δώρα κι αν χαρίσουμε στα παιδιά μας καθώς αυτά μεγαλώνουν, τίποτα δεν θα θυμούνται περισσότερο από εμάς τους ίδιους και την σοφία που τους μεταλαμπαδεύσαμε. Η μαμά, Life Coach και blogger Rebecca Perkins, συγκέντρωσε σε ένα υπέροχο κείμενο 40 πολύτιμες συμβουλές που έχει δώσει στα -μεγάλα πλέον- παιδιά της, προσφέροντας απλόχερα έμπνευση στους νεότερους γονείς.

1. Δεν είσαι η δουλειά σου. Δεν είσαι τα χρήματα που έχεις (ή δεν έχεις) στην τράπεζα. Δεν είσαι όσα σου ανήκουν.

2. Άκου τους εσωτερικούς σου διαλόγους. Θα μιλούσες σε κάποιον που αγαπάς με τον ίδιο τρόπο;

3. Το «όχι» είναι μία ολοκληρωμένη πρόταση

4. Να συγχωρείς. Πρώτα τον εαυτό σου και ύστερα τους άλλους. Σε αυτό που ζείτε είστε όλοι μαζί.

5. Η συμπεριφορά σου είναι πάντα δική σου απόφαση.

6. Ποτέ να μην συγκρίνεις τον εαυτό σου με τους άλλους. Είναι σπατάλη ενέργειας. Είσαι ένας μοναδικός άνθρωπος και έχεις τα δικά σου δώρα να προσφέρεις στον κόσμο.

7.Να περιμένεις την αποτυχία. Η αποτυχία δεν είναι μοιραία. Μάθε όσα έχει να σου διδάξει, έπειτα πήγαινε στην αρχή και προσπάθησε ξανά. 

8. Μην παραπονιέσαι. Αποφάσισε τι θα ανεχθείς και προχώρα με αυτό στην ζωή.

9. Θέσε όρια –στη δουλειά, στην οικογένεια και στις φιλίες.

10. Να γνωρίζεις τις αξίες σου. Μην αφήνεις κανέναν να παραβιάζει όσα θεωρείς σημαντικά, είτε αυτός είναι το αφεντικό σου είτε ο σύντροφός σου.

11.Μην ανησυχείς για το τι σκέφτονται οι άλλοι. Σε σκέφτονται πολύ λιγότερο από όσο νομίζεις. 

12.Τις στιγμές που έχεις φτάσει στα όριά σου ρώτα τον εαυτό σου «θα με απασχολεί το θέμα αυτό σε 5 χρόνια από σήμερα;».

13.Η ευτυχία ξεκινά από μέσα. Μην περιμένεις κανέναν άλλον να σε κάνει ευτυχισμένο (-η). 

14. Να λειτουργείς πάντα με ακεραιότητα.

15. Μην ξεχνάς τους γονείς σου. Μπορεί να έκαναν λάθη, αλλά σε μεγάλωσαν όσο καλύτερα μπορούσαν.

16. Τα μικρά πράγματα έχουν σημασία –οι καλοί τρόποι θα σε πάνε μπροστά.

17. Δεν χρειάζεται να βρίσκεις πάντα λύσεις για όλα. Αύριο είναι μία νέα μέρα.

18. Ανέβαζε τη διάθεσή σου. Ανάπνεε βαθιά και αργά.

19. Βρες το πάθος σου. Ψάξε για αυτό που σε εμπνέει. Ανακάλυψε τι είναι αυτό που θέλεις να κάνεις και κυνήγησέ το με όλη σου την καρδιά. Μπορεί, μάλιστα, να βρεις και έναν τρόπο για να βγάζεις χρήματα από αυτό.

20. Να αναλαμβάνεις ρίσκα, να κάνεις μεγάλα άλματα πίστης. Έτσι θα βγάλεις φτερά.

21. Να βοηθάς τους άλλους. Να δείχνεις ενδιαφέρον στους άλλους. Οι άνθρωποι πάντα θα θυμούνται όσα έκανες για εκείνους.

22. Ο έρωτας πονάει. Αλλά είναι πολύ καλύτερο να βιώσεις τον έρωτα από το να προστατεύεις τον εαυτό σου από τον φόβο ότι θα πονέσεις..

23. Μην στρεσάρεσαι πολύ για αποφάσεις. Οι αποφάσεις δεν χρειάζεται να είναι για πάντα.

24. Να καλλιεργείς και να θρέφεις τις φιλίες σου. Με αγάπη και φροντίδα μπορούν να διαρκέσουν για πάντα. Ταυτόχρονα, μην φοβάσαι να επεξεργάζεσαι τις φιλίες σου.

25. Είσαι επαρκής ακριβώς όπως είσαι. Τέλειος (-α) με τις ατέλειές σου.

26. Μάθε να αποδέχεσαι τα κομπλιμέντα λέγοντας απλά «ευχαριστώ».

27. Να είσαι πρόθυμος (-η) να δείχνεις ότι είσαι ευάλωτος (-η). Πρόκειται πραγματικά για τη σημαντικότερη απόδειξη θάρρους.

28. Δεν είσαι ποτέ μόνος (-η).

29. Η επικοινωνία και ο σεβασμός είναι τα θεμέλια για μία σχέση με διάρκεια στον χρόνο.

30. Τρία πράγματα χρειάζονται σε μία σχέση: Πάθος, αγάπη και κοινές αξίες.

31. Να γελάς πολύ. Να διασκεδάζεις.

32. Η μαγεία συμβαίνει όταν βγαίνεις από τα ασφαλή σου όρια.

33. Μάθε να αγαπάς τον εαυτό σου όπως είναι τώρα. Γίνεται όλο και πιο δύσκολο αν το αφήνεις μέχρι να μεγαλώσεις.

34. Να είσαι ευγνώμων. Κάνε μία λίστα με αυτά για τα οποία είσαι ευγνώμων κάθε μέρα.

35. Ακολούθα το ένστικτό σου. Στα «κότσια» σου βρίσκεται η απάντηση. Πάντα.

36. Να έχεις εξωφρενικά όνειρα. Θα εκπλαγείς από το πόσα μπορεί να πραγματοποιηθούν.

37. Κάνε οικονομία από τα πρώτα σου κιόλας χρήματα. Αποταμίευε το 10% αυτών που βγάζεις. Η χρεοκοπία δεν είναι ωραία. Φτιάχνε το κολατσιό σου για τη δουλειά. Ένας καφές και ένα σάντουιτς κάθε μέρα σύντομα θα αποτελέσουν μεγάλο έξοδο.

38. Η ζωή δεν είναι αγώνας δρόμου. Σταμάτα και μύρισε τα λουλούδια. Σοβαρά.

39.  Φρόντιζε την υγεία σου: Σωματικά, ψυχικά και πνευματικά.

40. Τα πάντα μπορούν να αλλάξουν. Είναι ένα από τα πιο σίγουρα πράγματα στην ζωή. Μάθε να προσαρμόζεσαι στις αλλαγές.

Και φυσικά ο καλύτερος τρόπος για να πείσουμε τα παιδιά  μας για τη σοφία αυτών των συμβουλών είναι το

 ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ της δικής μας συμπεριφοράς!!!

Πηγή:  www.mama365.gr

Η μάθηση δεν είναι απαραιτήτως «σοβαρή». 12 λόγοι να γίνει και με παιχνίδι.

 

Οφέλη της μάθησης με βάση το παιχνίδι 

Κινητοποίηση και εμπλοκή

Ο Mac Prensky (2001)  εξηγεί γιατί τα παιχνίδια κάνουν τους εκπαιδευόμενους να εμπλέκονται:

Τα παιχνίδια είναι μια μορφή διασκέδασης, κάτι που είναι ψυχαγωγικό και απολαυστικό

Τα παιχνίδια είναι παίξιμο, μας εμπλέκουν 

                                                                                 με ένταση και πάθος.

Τα παιχνίδια έχουν κανόνες, κάτι που μας δίνει δομή.

Τα παιχνίδια έχουν στόχους, κάτι που μας δίνει κίνητρο.

Τα παιχνίδια είναι διαδραστικά, κάτι που μας αναγκάζει να είμαστε 
ενεργοί.

Τα παιχνίδια  έχουν αποτέλεσμα και δίνουν πληροφορίες, 
κάτι που μας κάνει να μαθαίνουμε.

Τα παιχνίδια  είναι προσαρμοστικά, κάτι που μας δίνει ροή.

Στα παιχνίδια μπορούμε να κερδίσουμε, κάτι που ανεβάζει το εγώ μας.

Τα παιχνίδια έχουν συγκρούσεις/συναγωνισμό/πρόκληση/αντίθεση, κάτι που ανεβάζει την αδρεναλίνη μας.

Τα παιχνίδια απαιτούν επίλυση προβλημάτων, κάτι που εμπνέει τη δημιουργικότητά μας.

Τα παιχνίδια είναι διαδραστικά , κάτι που φτιάχνει κοινωνικές ομάδες.

Τα παιχνίδια έχουν αναπαραστάσεις και ιστορίες, κάτι που κινεί τα συναισθήματά μας.

Απόσπασμα  από «Το Παιχνίδι στη Μάθηση», επιμέλεια Νίκος Ζυγουρίτσας  στο: " Φάκελος 

Εργαστηρίου Σχολικής Καινοτομίας" 

Prensky, M. (2001). Digital game-based learning. New

York ; London, McGraw-Hill

Η συμβουλή του Αϊνστάιν για τη σωστή ανάπτυξη των παιδιών

Mια νεαρή μητέρα ρώτησε τον Αϊνστάιν τι θα μπορούσε να κάνει για να προετοιμάσει καλύτερα το πεντάχρονο παιδί της για το σχολείο και τη ζωή. Ήρεμος και χαμογελαστός, ο μεγάλος φυσικός της απάντησε: «Να του λέτε παραμύθια». «Καλά τα παραμύθια, αλλά τι άλλο;» απόρησε η νέα μητέρα.

«Πολλά παραμύθια», επέμεινε ο άνθρωπος που σφράγισε τη σύγχρονη επιστήμη. Και όταν η μητέρα ρώτησε τρίτη φορά, κάπως δύσπιστα: «Καλά, εντάξει, αλλά και τι άλλο;», ο Αϊνστάιν είπε πως «δε χρειάζεται τίποτα περισσότερο. Μονάχα κι άλλα παραμύθια. Πάρα πολλά παραμύθια».
Δεν έχουν όμως πειστεί όλοι ότι τα παραμύθια είναι τόσο σημαντικά για τα παιδιά. Έρευνα που έγινε σε γονείς στη Βρετανία αναφέρει ότι το 25% δε διαβάζουν παραμύθια σε παιδιά κάτω των 5 ετών, είτε επειδή θεωρούν ότι είναι πολύ τρομακτικά, είτε επειδή δε συμφωνούν με το πρότυπο ζωής που δίνουν στα παιδιά (τι πρότυπο δίνει η Ωραία Κοιμωμένη που περιμένει τον ωραίο πρίγκιπα να τη φιλήσει για να ξυπνήσει;).

Κάνει τόσο λάθος ο Αϊνστάιν λοιπόν; Μάλλον όχι. Ας δούμε γιατί τα παραμύθια είναι πολύτιμη πνευματική «τροφή» για τα παιδιά προσχολικής ηλικίας, ακόμη και τα πιο τρομακτικά:

Τα παραμύθια δείχνουν στα παιδιά πώς να λύνουν προβλήματα: Μικροί και μεγάλοι μαθαίνουν από τους πρωταγωνιστές μίας ιστορίας. Όπως συμβαίνει με μία διδακτική θεατρική παράσταση ή ένα καλό βιβλίο, έτσι ακριβώς τα παιδιά διδάσκονται από ένα κλασικό παραμύθι. Αυτές οι ιστορίες που συμβαίνουν «μια φορά κι έναν καιρό», βοηθούν τα παιδιά να αναπτύξουν την κριτική τους σκέψη. Να ξεχωρίζουν το καλό από το κακό και να δουν ότι με τη φαντασία, το θάρρος και την υπομονή λύνονται τα προβλήματα. Όπως ακριβώς έγινε και με την «Ωραία Κοιμωμένη».

Τα παιδιά νικούν το φόβο: «Τα παραμύθια δε λένε στα παιδιά ότι υπάρχουν δράκοι. Τα παιδιά ήδη γνωρίζουν ότι δεν υπάρχουν δράκοι. Τα παραμύθια λένε στα παιδιά ότι οι δράκοι μπορούν να ηττηθούν», είχε πει ο Βρετανός συγγραφέας G.K. Chesterton. Ο διάσημος συγγραφέας και παιδοψυχολόγος, Bruno Bettelheim, πίστευε ότι τα παραμύθια είναι σημαντικά για την ανάπτυξη των παιδιών, επειδή οι βασικοί χαρακτήρες–που είναι και οι ίδιοι παιδιά πολλές φορές–επιδεικνύουν θάρρος και νικούν σε έναν κόσμο γιγάντων και εχθρικών ενηλίκων.

Τα παραμύθια προετοιμάζουν τα παιδιά για τις δυσκολίες της ζωής: Μέσα από τα παραμύθια, τα παιδιά συναντούν προκλήσεις με τις οποίες παλεύουν και οι ενήλικες: την προδοσία, τις ίντριγκες, τους τσακωμούς και τη ζήλια. Είναι οι άσχημες πλευρές της ζωής, που δε λείπουν από τους παραδοσιακούς μύθους και τα παραμύθια. «Τα παραμύθια επεξεργάζονται τόσες πολλές φοβίες, όχι μόνο προσωπικές, αλλά όλης της κοινωνίας, αλλά το κάνουν με έναν τρόπο ασφαλή, γιατί όλα αυτά συμβαίνουν…μια φορά κι έναν καιρό», εξηγεί η Μαρία Τατάρ, καθηγήτρια στο Harvard College.

Δίνουν ευκαιρία για διάλογο: Τέτοιες ιστορίες «ελεγχόμενου φόβου» δίνουν μία θαυμάσια ευκαιρία στους γονείς να συζητήσουν με τα παιδιά τους τις πιο βαθιές τους ανησυχίες και ανασφάλειες από τον πραγματικό κόσμο. Οι φανταστικοί χαρακτήρες συνεισφέρουν θετικά στο διάλογο. Δεν μπορεί να γίνει το ίδιο με μία ταινία, ούτε καν με το θέατρο.

Τα παραμύθια μιλούν μία παγκόσμια γλώσσα: «Γνωρίζουμε τα παραμύθια ως παιδιά, είτε μέσω της αφήγησης, είτε ακόμη και μέσω της παντομίμας. Ζούμε με αυτά, αναπνέουμε με αυτά, ξέρουμε το τέλος τους», γράφει ο Neil Gaiman. Ορισμένα παραμύθια, όπως η Σταχτοπούτα, υπάρχουν σε πολλές κουλτούρες, αν και με μικρές διαφορετικές πινελιές σε κάθε χώρα. Όλες οι διαφορετικές εκδοχές όμως, μοιράζονται κάτι κοινό: μία σαγηνευτική ιστορία για την ανάγκη να νικήσει το καλό.

Τα παραμύθια διδάσκουν στα παιδιά τα βασικά στοιχεία ενός διηγήματος, μίας ιστορίας: Τους διδάσκουν τη διαφορά ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα. Ότι οι ιστορίες μπορεί να εξελίσσονται σε άλλο περιβάλλον, σε άλλη χώρα και σε άλλο χρόνο. Ότι οι πρωταγωνιστές έχουν διαφορετικά γνωρίσματα και διαφορετικούς χαρακτήρες. Εάν το παιδί κατανοήσει αυτές τις διαφορές από πολύ μικρή ηλικία, τότε ενισχύεται η ικανότητά του να κατανοεί τη σχέση αιτίας-αποτελέσματος και να προβλέπει το επόμενο βήμα.

Τα παραμύθια αναπτύσσουν την παιδική φαντασία: «Όταν εξετάζω τον εαυτό μου και τον τρόπο σκέψης μου, έρχομαι στο συμπέρασμα ότι το χάρισμα της φαντασίας σημαίνει περισσότερα για εμένα από οποιοδήποτε ταλέντο για αφηρημένη, θετική σκέψη. Το να ονειρεύεσαι για όλα τα σπουδαία πράγματα που μπορείς να καταφέρεις, είναι το κλειδί για μια ζωή γεμάτη με θετικότητα. Άφησε τη φαντασία σου να καλπάσει ελεύθερη και δημιούργησε έναν κόσμο στον οποίο θα ήθελες να είσαι μέσα», είχε πει ο Άλμπερτ Αϊνστάιν.

Τα παραμύθια προσφέρουν ηθικά διδάγματα:Τα παραμύθια θέτουν το ηθικό πρόβλημα της συνύπαρξης του καλού και του κακού (που συμβολίζουν συνήθως οι δράκοι, οι γίγαντες και οι μάγισσες). Συνήθως το καλό υπερισχύει και ο κακός χάνει. Μέσω της ταύτισης με τον ήρωα, το παιδί παίρνει το ηθικό δίδαγμα.

 πηγή HEALING EFFECT 

"Ανατροφή χωρίς όρια!" Πόσο σωστή είναι για το παιδί;

Είστε υπερβολικά ανεκτικοί και υποχωρητικοί με τα παιδιά σας και αρνείστε να τους βάλετε όρια στο όνομα του φιλελευθερισμού; Ο νευροψυχίατρος και ειδικευμένος σε θέματα συμπεριφοράς D.r David Sack, μας λέει γιατί οι φιλελεύθεροι γονείς είναι εξίσου επικίνδυνοι με τους αυταρχικούς!

Ο γνωστός φιλελεύθερος φιλόσοφος Μοντεσκιέ έλεγε: «Ελευθερία δεν είναι το να κάνει κανείς ό,τι θέλει αλλά το να μπορεί να κάνει ό,τι πρέπει». Σήμερα πολλοί γονείς βασιζόμενοι σε μια λανθασμένη ή ψεύτικη έννοια του φιλελευθερισμού αναπτύσσουν μια υπερβολικά ανεκτική συμπεριφορά προς τα παιδιά τους, με καταστροφικά –πολλές φορές- αποτελέσματα.

Τα χαρακτηριστικά των φιλελεύθερων γονιών

Οι ανεκτικοί και φιλελεύθεροι γονείς φοβούνται να υποστηρίξουν ανοικτά τις απόψεις και τα πιστεύω τους και  αποφεύγουν τη σύγκρουση με κάθε τρόπο.

Αισθάνονται αδύναμοι να εμποδίσουν την προκλητική συμπεριφορά των παιδιών τους και  φτάνουν να την θεωρούν ένα αναγκαίο κακό. 

Γιατί είναι λάθος

Το παιδί πρέπει να καταλάβει ότι οι γονείς του έχουν διαφορετικό ρόλο από εκείνο και ότι φροντίζουν για την ασφάλειά του. Τα όρια χρειάζονται γιατί κάποιος οφείλει να είναι υπεύθυνος και να φροντίζει τα πρέπει που είναι πιο σημαντικά από τα θέλω. Είναι πολύ τρομακτικό για ένα παιδί να σκέφτεται ότι κανείς δεν είναι υπεύθυνος για εκείνο σε ένα κόσμο που πιθανόν του φαίνεται τρομακτικός.

Όταν όλες οι επιθυμίες του παιδιού ικανοποιούνται ακόμα και εις βάρος κάποιου άλλου, εκείνο θεωρεί πως όλες οι σχέσεις λειτουργούν κατά αυτόν τον τρόπο. Αυτό θα του δημιουργήσει προβλήματα στη σύναψη φιλικών και ερωτικών σχέσεων αργότερα, αφού κάθε φορά θα θεωρεί τις δικές του επιθυμίες σημαντικότερες. Τα παιδιά που μεγαλώνουν κατ’ αυτόν τον τρόπο συνήθως καταλήγουν εγωκεντρικοί ενήλικες.

Αν οι γονείς κάνουν τα πάντα για να μην στεναχωρήσουν το παιδί του, αυτό λαμβάνει το μήνυμα πως  δεν μπορεί να ανεχθεί την απογοήτευση και τη στενοχώρια. Σε όλη λοιπόν την ενήλικη ζωή του θα κάνει ό,τι είναι απαραίτητο για να αποφύγει συναισθήματα που θεωρεί ότι δεν μπορεί να αντέξει, όπως για παράδειγμα να αποφεύγει το ρίσκο

Ακόμα, με την υπερβολική ανεκτικότητα το παιδί δεν μαθαίνει ποτέ να θέτει όρια στον εαυτό του, μια δεξιότητα που είναι σημαντική την περίοδο του σχολείου και φυσικά στην ενήλικη ζωή του. Έτσι δεν αναπτύσσει αυτοπειθαρχία και δεν μπορεί να εργαστεί πάνω σε στόχους, που θα το βοηθήσουν να έχει μια χαρούμενη ζωή.

Με την συνεχή εκπλήρωση ακόμα και των πιο παράλογων επιθυμιών του, το παιδί δυσκολεύεται να αναπτύξει σεβασμό για τον εαυτό του. Η εσωτερική ευτυχία έρχεται όταν κάποιος αποδέχεται τον εαυτό του στην ολότητά του και κατανοεί και τα άσχημα συναισθήματά του, όπως τον θυμό, τη στενοχώρια ή την απογοήτευση. Οι γονείς που αντιδρούν με τρόπο που δείχνει ότι αποφεύγουν την «σκοτεινή» πλευρά του παιδιού του δίνουν το μήνυμα ότι η πλευρά αυτή δεν είναι αποδεκτή. Έτσι το παιδί αισθάνεται ότι δεν αγαπιέται ολοκληρωτικά.

Ο ανεκτικός τρόπος ανατροφής τελικά υποσκάπτει στη σχέση γονιού – παιδιού. Όταν το παιδί δεν εμπιστεύεται τον γονιό του για να το βοηθήσει να διαχειριστεί όλη τη γκάμα των συναισθημάτων του, δεν αισθάνεται δεμένο μαζί του. Έτσι γίνεται πιο απαιτητικό και προκλητικό και αναζητά το ίδιο όρια, αλλά και αποδείξεις ότι πράγματι το αγαπούν. Για τα παιδιά όμως η προκλητική συμπεριφορά δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια ασυνείδητη κραυγή αγωνίας προς τους γονείς του.  Ζητάει το δικαίωμά του να βοηθήσουν τη διαδικασία ανάπτυξής του. Δοκιμάζει τη σταθερότητά τους και την ικανότητά τους να αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες. Έτσι θέλει να εμπεδώσει μέσα του ότι ανήκει σε μια στέρεη και ασφαλή οικογένεια. Τότε μόνο μπορεί να νοιώσει ήρεμο και ασφαλές ώστε να προχωρήσει στο  δρόμο της ανεξαρτητοποίησης του χωρίς το άγχος του αποχωρισμού και την αίσθηση του αδύναμου.

Πηγή: imommy.gr